Leven zonder seks?

mei 26, 2025 | Single zijn

Leven zonder seks?

Onzekerheid bij celibataire homo's

‘Misschien ben ik wel de volgende.’ Zo reageerde een homoseksuele jongere op het nieuwsbericht dat een refo die als celibatair levende homo bekendstond, is opgepakt op verdenking van zedenmisdrijven. ‘Misschien ben ik wel de volgende die het niet volhoudt om celibatair te leven.’

Gelukkig kennen wij de desbetreffende jongere goed genoeg om te weten dat het zo’n vaart niet zal lopen, maar toch… Dat het bericht over de verdachte reformatorische homo bij andere homo’s onzekerheid oproept, is voorstelbaar. Hoe reëel is het om als homo ervoor te kiezen als single te leven?

Te hoog gegrepen

Als die vraag bij homo’s niet bovenkomt, wordt hij wel gesteld door verschillende media. In een artikel van het Algemeen Dagblad suggereert Ruard Ganzevoort dat er bij de homo in kwestie mogelijk sprake is geweest van het verloochenen van zijn geaardheid, wat een gezonde seksuele ontwikkeling in de weg staat.

Annemarie van Heijningen heeft het in een column in het Nederlands Dagblad over ‘lhbt+’ers voor wie het celibaat te hoog gegrepen is’. Ze schrijft over de homo uit het nieuwsbericht: ‘In elk geval blijken bekendheid, hoge verwachtingen en een lijf dat (net als de meeste lijven) naar aanraking hunkert, de perfecte ingrediënten te zijn voor een dubbelleven.’

Getrouwde hetero's

Misschien hebben Ganzevoort en Van Heijningen in deze situatie wel gelijk, dat durven we niet uit te sluiten. Maar wat ons betreft, trekken ze te snel conclusies. Want laten we goed beseffen: de desbetreffende homo is niet opgepakt omdat hij stiekem toch seks had met een man of omdat hij porno keek. Hij is opgepakt omdat hij verdacht wordt (er is nog geen uitspraak gedaan) van zedenmisdrijven! Dat is wat anders dan dat hij het celibaat niet volhield. Dat had hij tenslotte op een veel ‘veiligere’ manier kunnen oplossen. Er moet dus meer aan de hand zijn dan celibatair homo zijn. We weten niet wat dat is, wel weten we dat het zich bij sommige getrouwde hetero’s op dezelfde manier uit.

Kortom, dat celibataire homo’s op seksueel terrein zondigen, hoeft ons niet te verbazen. Maar dat maakt een celibataire homo nog niet tot een potentiële bedrijver van zedendelicten, zelfs niet als dat celibaat zogenaamd opgelegd was. De jongere uit het begin van dit artikel hoeft dus niet bang te zijn dat hij zomaar ‘de volgende’ kan zijn.

Onbeheersbaar

De betreurenswaardige situatie die in het nieuws is gekomen, weerhoudt Hart van Homo’s er ondertussen niet van om het celibaat voor te blijven houden als op z’n minst een serieuze optie. Het is geen onhaalbare levenswijze. Als je zou zeggen dat het celibaat te zwaar is, wat zeg je dan tegen alle ongetrouwde hetero’s? Is dat voor hen ook ondraaglijk? Liefde kan niemand missen, goede relaties ook niet, maar de seksuele daad is niet een eerste levensbehoefte.

Laten we stoppen met praten over zogenaamde ‘onbeheersbare seksuele begeerten’. Deze gedachte berust mede op een foute vertaling van 1 Korinthe 7:11 (zelfs in de Statenvertaling en de Herziene Statenvertaling). Daar staat in het Grieks niet: ‘als zij zich niet kunnen beheersen’, maar: ‘als zij zich niet beheersen’. Het is toch onvoorstelbaar dat Paulus seksuele begeerten zou omschrijven als mogelijk ‘onbeheersbaar’? Zelfbeheersing op het terrein van seksualiteit is voor iedere christen een opdracht.

Geloofsverbondenheid

Dat neemt niet weg dat seksuele onthouding moeilijk kan zijn. Wie zich geroepen voelt om hiervoor te kiezen, heeft daarom een paar dingen nodig. In de eerste plaats is het belangrijk dat hij of zij deze roeping aanvaardt als leiding van God. Zonder een persoonlijke geloofsverbondenheid met God en de Heere Jezus zal het niet of nauwelijks mogelijk zijn. Weten waarom je deze keuze maakt, voorkomt dat je van je stuk gebracht wordt zodra iemand er vragen bij stelt.

In de tweede plaats moet een single homo (of hetero) realistisch zijn. Een keuze voor celibatair leven betekent niet dat de seksuele gevoelens verdwijnen. Wat nodig is, is een gezonde omgang met verlangens: er niet door beheerst worden, maar ze ook niet ontkennen. Zelfbeheersing is een vrucht van de Geest (Galaten 5:22) en groeit in verbondenheid met Christus.

Ten derde is nodig dat een single met anderen open kan praten over zijn seksuele gevoelens, begeerten en zonden. Wat is er mooi en prettig aan zijn seksualiteit? Welke verleidingen zijn er? Is er ruimte voor zelfbevrediging? Wanneer is er sprake geweest van seksuele zonden en hoe zijn die voortaan te voorkomen? Dat vraagt dus om een vriend die eerlijk en kritisch durft te zijn. En misschien wel vooral: om ruimte om hier samen voor te bidden! Want vanzelf gaat het allemaal niet. Maar leven als single blijft een waardevolle levensbestemming in het Koninkrijk van God.

Ds. Willem Jan van de Velde en Herman van Wijngaarden, resp. bestuurslid en medewerker van Hart van Homo’s
mei 2025

‘Ik open hem’ (of haar)

apr 4, 2025 | Vrienden

‘Ik open hem’ (of haar)

Een paar sleutelgedachten

Als een vriend of vriendin aan je vertelt dat hij of zij homo is, is dat gelukkig meestal geen ‘big deal’. Toch kun je je afvragen hoe je moet reageren. Wat kun je beter niet zeggen of doen? En wat wel?

Degene om wie het gaat, vindt het op zijn beurt niet altijd makkelijk om zichzelf voor je open te leggen. Hij wil niet te veel aandacht vragen, maar vindt het meestal jammer als je te weinig aandacht hebt voor zijn anders-zijn.

Daarom hieronder een paar sleutelgedachten waarmee je kunt zoeken naar de juiste manier van openheid. De beginletters vormen samen L’OUVRE. Je l’ouvre is Frans voor ‘Ik open hem’.

Liefdevol – Laat vooral acceptatie en liefde merken. Je mag best een andere mening over homoseksualiteit hebben dan de homo zelf, als je hem er maar nooit om laat vallen. Dat is de basis voor een goed gesprek.
Open – Als je uit betrokkenheid iets wilt vragen over iemands homo-zijn, vraag dat dan gewoon en draai er niet omheen. Durf het onderwerp bij zijn ‘naam’ te noemen. Dus niet: hoe is het nu voor je om ‘je weet wel’ te zijn…?
Uitnodigend – Wees geïnteresseerd, stel vragen. Veel homo’s vinden het erg vervelend dat als ze voor het eerst over hun homo-zijn hebben verteld, dat de ander er daarna niet op terugkomt. Laat merken dat het je niet koud heeft gelaten en dat je hem of haar juist ook als ‘homo’ graag beter wilt leren kennen.
Voorzichtig – Natuurlijk vraagt het onderwerp tact, zoals alle gevoelige onderwerpen. Denk zoveel mogelijk vanuit de ander. Maar wees daarin ook weer niet te terughoudend. Vraag eventueel: vind je het goed dat ik je een vraag stel over je geaardheid?
Relaxt – Veel homo’s willen graag dat de ander beseft dat hij/zij liever níet homoseksueel had willen zijn. Maar ook dat je er van de weeromstuit niet té dramatisch over doet. Homo-zijn is niet dodelijk. Als het goed is, gaat het leven gewoon door.
Eerlijk – Zeg het gewoon als je niet goed weet wat je moet zeggen. Vráág eventueel wat de ander van jou verwacht. Durf te stotteren.

Rosaria Butterfield

apr 1, 2025 | Visie, missie en doel

Rosaria Butterfield

Boek 'Vijf leugens ontmaskerd'

Het is een wat vreemde gewaarwording. Als christenhomo die ervoor kiest om – in gehoorzaamheid aan de Schrift – celibatair te leven, hoor je in Nederland tot de ‘erg conservatieve’ of zelfs ‘extreme’ christenen. Toch zijn er verwante christenen die jou niet radicaal genoeg vinden. Zij vragen zich zelfs af of je wel christen bent, want als je een echte christen was, zou je jezelf geen ‘homo’ noemen.

Een achterhoedegevecht? Een nuanceverschil? Niet als het ligt aan Rosaria Butterfield, wiens boek ‘Five Lies of Our Anti-Christian Age’ onder de titel “Vijf leugens ontmaskerd’ recent op de Nederlandse markt is gebracht door uitgeverij De Banier, in samenwerking met Bijbels Beraad M/V. Zij verkondigt in dit boek met veel kracht de boodschap dat de woorden ‘christen’ en ‘homo’ tegengesteld zijn aan elkaar.

Nuances zijn aan Butterfield sowieso niet besteed. Het is voor haar duidelijk: niet alleen homoseksuele daden zijn zondig, ook het homo-zijn op zich is dat. Homo-zijn vraagt maar om één ding: bekering. Wie deze gerichtheid bij zichzelf bemerkt, moet zich er daarom voor schamen en zich ervan afkeren. Let wel: ze doelt daarmee niet (alleen) op de zonde van de homoseksuele relatie, maar op de homoseksuele gerichtheid op zich. Wie er anders over denkt, verkondigt een valse leer, een leugen!

Lesbische relatie

Even een paar dingen om één en ander in zijn context te plaatsen. In haar boek behandelt Butterfield vijf leugens die christenen in deze ‘postmoderne tijd’ moeten ontmaskeren. Ze gaan vooral over het gezag van de Bijbel, de plaats van de vrouw en seksualiteit. Zo is er de leugen van het feminisme en het transgenderisme. Maar de meeste ruimte wordt gegeven aan de leugen dat homoseksualiteit normaal zou zijn. Hieronder beperk ik me tot wat ze dáárover schrijft.

Haar geschiedenis daarmee heeft ze eerder beschreven in haar autobiografie ‘Een onwaarschijnlijke bekering’ (uitg. De Banier). In ‘Vijf leugens ontmaskerd’ grijpt ze daar uitgebreid op terug. Kort gezegd komt het erop neer dat ze vroeger atheïst en lesbiënne was en toen tot bekering is gekomen. Daarop heeft ze radicaal gebroken met haar lesbische levensstijl. Ze is nu getrouwd met een man.

Hoe het precies zit of zat met haar lesbische gevoelens, wordt in geen van beide boeken helemaal duidelijk. Opvallend genoeg schrijft ze in ‘Vijf leugens’: ‘Op de universiteit had ik vriendjes en noemde ik mezelf heteroseksueel.’ Daarna heeft ze -– onder invloed van haar toenmalige feminisme? – een lesbische relatie gehad, maar het zou dus kunnen dat ze nooit exclusief lesbisch is geweest. Sowieso lijkt me haar levensgeschiedenis niet representatief voor dat van iedere christen die bij zichzelf homoseksuele gevoelens gewaarwordt. Zelf zal ze zeggen van wél, want zoals zij afstand heeft genomen van haar lesbische gevoelens, moet elke christen dat do

Polariserend

Ik moet zeggen dat ik erg ongelukkig ben met dit boek. Zaten we – als christenen die willen staan voor het traditionele onderwijs over homoseksualiteit – te wachten op een boek dat onze onderlinge verschillen uitvergroot? Het gaat me er niet eens per se om dat ik het oneens ben met haar visie dat homoseksualiteit op zich zonde is. Rachel Gilson gaat in haar boek ‘Vernieuwd en onveranderd’ (eveneens een uitgave van De Banier en Bijbels Beraad M/V) uit van dezelfde gedachte, maar ze doet dat op een niet-polariserende manier (ik heb dit boek voor het Reformatorisch Dagblad positief besproken). Mijn probleem is dat Butterfield bewust juist wél polariseert – op een zeer veroordelende manier. Ik weet zeker dat ze van de stichting Hart van Homo’s zou zeggen: dat is slechts een club van mensen ‘die zeggen christen te zijn…’

Nu kan ik dat zelf wel langs me af laten glijden, maar dat geldt niet voor iedereen. Ik heb al een paar reacties gehad van (ouders van) reformatorische homo’s die door Butterfield uit hun evenwicht zijn geraakt. Ze willen vasthouden aan de visie dat de Bijbel geen ruimte laat voor de homoseksuele relatie, maar vragen zich af: kan dat alleen op de manier van Butterfield? Hoe dan?

Onwaarheden

Wat Butterfield schrijft over homoseksualiteit vind ik niet alleen ongelukkig, het is meer dan eens ook oneerlijk of zelfs onwaar. Ik denk bijvoorbeeld aan wat ze zegt over Wesley Hill (foto hiernaast), wiens boek ‘Hoopvol leven’ veel celibataire christenhomo’s heeft geïnspireerd. Met verbazing lees ik ook wat ze schrijft over de Amerikaanse christelijke homobeweging Revoice, die een vergelijkbare visie heeft als Hart van Homo’s (een paar kleine kritiekpunten van haar deel ik overigens).

De stroming waar Hill en Revoice voor staan, vergeet volgens Butterfield ‘dat het bij zaligmaking allereerst gaat om bekering’ en ‘ontkent de kracht van toenemende heiliging’. Ze durft zelfs te zeggen dat deze stroming ‘de Bijbelse dogma’s van zonde, berouw en heiliging onnodig acht.’ Wie Wesley Hill gelezen heeft, kan niet anders dan concluderen dat dit een valse beschuldiging is! Op vergelijkbare manier staat (dit deel van) ‘Vijf leugens ontmaskerd’ vol met andere onwaarheden en karikaturen.

Vooronderstelling

Punt in geding is dat de dogma’s van zonde, berouw en heiliging voor Butterfield betekenen dat je maar op één manier over homoseksualiteit kunt denken. Iedereen die het daarmee oneens is, wijst niet alleen haar visie af, maar ook de dogma’s van zonde, berouw en heiliging op zich.

Het lastige is dat Butterfield bij haar visie op homoseksualiteit uitgaat van een vooronderstelling die nergens expliciet wordt gemaakt, maar ondertussen helemaal niet vanzelfsprekend is. Je kunt er in ieder geval vragen bij stellen zonder dat je daarmee noodzakelijkerwijs tegen de Bijbel ingaat. Ze schrijft: ‘Op tal van plaatsen laat de Bijbel duidelijk en zonder dat het misverstand oproept, zien dat homoseksualiteit een seksuele zonde is.’ Nogmaals: met ‘homoseksualiteit’ bedoelt Butterfield ook de homoseksuele gerichtheid, dus dat je valt op hetzelfde geslacht, zonder dat je dat per se uitleeft in een homoseksuele relatie. Vervolgens citeert ze een pagina lang bijbelteksten die allemaal gaan over het feitelijk seks hebben met hetzelfde geslacht. Deze teksten bewijzen voor haar dat ook de homoseksuele gerichtheid zonde is.

Seksuele begeerte

Willens en wetens negeert ze daarmee wat mensen als Wesley Hill en in Nederland een beweging als Hart van Homo’s daarover zeggen. Wij erkennen de kracht van deze teksten en proberen die te gehoorzamen door geen homoseksuele relatie aan te gaan. Maar (homo-)seksualiteit is niet hetzelfde als ‘seks met iemand willen hebben’. Er is een verschil tussen seksuele gevoelens en seksuele begeerten.

Als een heteroman een vrouw mooi vindt, is dat een seksueel gevoel, het hoort bij zijn seksueel-zijn. Waar het om spant, is dat hij dat gevoel niet mag laten uitgroeien tot een seksuele begeerte. Want daarmee komt hij in conflict met wat Jezus zegt in Mattheüs 5 vers 28: ‘Al wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren, heeft in zijn hart al overspel met haar gepleegd.’ Het probleem is niet het ‘kijken’ op zich, maar het ‘kijken om te begeren’. Kijken kan gevaarlijk zijn, maar het is op zich geen zonde om te zien dat iemand aantrekkelijk is. Waarom zou dat voor een homo anders zijn?

Dyslectische tiener

Butterfield zou waarschijnlijk antwoorden dat deze gedachte de scheppingsorde ontkent, want zo heeft God seksualiteit niet bedoeld. Dat laatste is waar, maar is het daarmee een zonde? Als het gaat om de gevolgen van de zondeval hebben we het toch over ‘wonden’ en ‘zonden’? Ook dyslexie is theologisch gezien een gevolg van de zondeval, maar het is geen zonde. We zeggen tegen een dyslectische tiener dat hij er mag zijn, mét zijn dyslexie. Nogmaals, waarom zouden we iets dergelijks tegen een homo niet mogen zeggen?

Het gaat me er nu niet om dat ik het gelijk van mijn visie wil bewijzen. Wat me bevreemdt, is dat Butterfield met deze visie totaal niet in gesprek gaat. Als je niet beter wist, zou je denken dat ze er helemaal niet van op de hoogte is. Maar de personen die ze zo fel bestrijdt, hebben hier uitgebreid over geschreven. Ze lijkt dit bewust te negeren. Dat maakt het erg verleidelijk om andersom hetzelfde te doen.

Herman van Wijngaarden

1 februari 2025

Nieuwe posters

apr 1, 2025 | Aanbod

Nieuwe posters

Positieve signalen

Passend bij de nieuwe huisstijl van Hart van Homo’s zijn ook een aantal posters in een nieuw jasje gestoken. Hang ze op in de hal van de kerk, ergens op school (waar leerlingen er niet bij kunnen) of in een jeugdruimte. Het zijn stuk voor stuk positieve signalen voor homoseksuele jongeren en hun omgeving.

Er zijn vier verschillende posters (zie onder). Ze zijn te bestellen voor € 3,75 per stuk (exclusief verzendkosten) door een mail te sturen naar info@hartvanhomos.nl.